Ola Amigos Y amigas!!

Twee weken later dan mijn eerst geschreven tekst ben ik onverwachts nog steeds met een deel van de groep mensen waar ik eerder over sprak. De sfeer is leuk en de geplande route komt overeen dus zijn we gezamelijk van stadje naar stadje verder getrokken. Na de laatste stop (Mazunte) zijn we richting Zipolita gegaan. Om daar te komen zijn we in een collectivo gestapd. Collectivo's zijn pick up (taxi's) die nog voller geladen worden dan de gemiddelde varkensvervoertuigen. Wij stonden met zijn vieren achterop de achterrand van de laadbak omdat er in de pickup bak zelf al te veel zongebruinde varkentjes zaten. Wel echt super want in die bergweggetjes vol gaten wordt een taxiritjeop die manier een bewegelijke kermisattractie met een uitzicht beter dan het reuzenrad. Het schets ook goed dat in Mexico vrijwel alles mag zolang je maar voornamelijk jezelf in gevaar brangt. Zipolita is klein rustig stadje aan het strand dat lichtelijk bekend staat als (soft)drugsdorpje. De hele groep was in voor een paddotrip naar een andere dimensie dus om deze reden opzoek gegaan naar iets dat gedoogd, (onder het motto: jezelf in gevaar brengen), doch illegaal was. Op sommige momenten zie je echt hoe ontzettend ongeregeld Mexico is want de paar dealers van het stadje waren nog makkelijker te vinden dan de plaatselijke groenteboer. Eigenlijk leveren deze jongens het grootste deel van de plaatselijke groenten doordat de behoefte aan niet geestveruimende natuurlijke producten in Mexico niet al te groot is. Uiteindelijk bleek het niet het seizoen te zijn voor Paddestoelen en bleek dat we hiervoor in San Jose wellicht meer succes konden boeken. Zo gezegd zo gedikhi dikhi later gedaan. Maar eerste nog even genieten van Zipolita!

Zipolita, wow echt een te mooi plekje! We hadden twee kamers met eigen badkamer voor nog geen 2 euro p.p. in een gezellig hotel direct aan 't strand. De break voor het surfen was ook echt te gek, gemiddeld zonder dollen 2,5 meter. Iets te groot voor mij maar wel erg spannend. Zo langzamerhand echt de pest aan de Jaws films! Als je aan het surfen bent kun je vanuit een ingeprend JAWS automatisme het niet laten zo nu in het diepe te kijken om even te dubbelchecken dat je in je eentje aan het surfen bent! Wanneer ik op een afstand van 20 meter nogal wat spartelend water zag (over een oppervlakte van 2 meter doorsnee) probeerde ik mezelf te overtuigen dat Jaws een sprookje was. Ondanks dat we allemaal weten dat 15 meter grote haaien niet bestaan en cocusnoten veel meer slachtoffers veroorzaken was ik toch wat allerter dan tien minuten eerder. Toen even later het gespartel nog maar 5 meter van me verwijderd was pakte ik vrijwel meteen een te grote golf die me bijna letterlijk het strand optorpedeerde. Was nog niet eerder zo blij geweest met een wipe out! Toen ik bij het hotel kwam werd er uiteraard gevraagd of ik nog een paar golven had gepakt. Toen ik het gebeurde vertelde beaamde 1 van de aandachtigen dat zij ook iets in het water had gezien, in haar ogen een lief dolfijntje. Tja, er zwemmen meer visjes in de oceaan maar wat voor visje het dan ook was, ik was blij toe dat ik er op dat moment geen meer van was.

San Jose, here we come!!

Na een laatste maal in Zipolita een tweedeklas bus richting San Jose gepakt. Na een te hobbelige rit komen we in onze korte broek aan. San Jose bleek 2500 meter hoog te zijn en s'nachts met een flinke wind een gevoelstemperatuur van 5 graden te creeren. Gillend hebben we allemaal drie truien en twee broeken aantrokken die geen van allen de drie dagen dat we daar bleven niet meer uit heeft gedaan. Onderweg kregen we een slaaptip, Casa de Catalina, helemaal op de top van de berg een beetje links boven. Ik was blij dat we met een groep waren want het stadje was zo klein, uitgestorven en donker dat elkaar zo ongeveer het enige was dat we hadden. Om 2 uur s'nachts klimmen we een klein bergweggetje op terwijl we belaagd worden door een groep zwerfhonden. Hoe lief ik woefers ook vind dit was best scary! Catalina had onderwijl al haar lichten gedoofd omdat ze niet wist wie er op haar terrein rondliep. Met wat moeite vonden we een bordje met Catalina's naam erop, we hadden het en haar gevonden. Het was het vreemdste huis (foto: CasaCatalina) wat ik ooit gezien had. Overal hallucigene vreemde muurschilderingen, schilderijen en stukken hout die in slangen en dergelijke waren omgetoverd. Haar (catalina) was een Mexicaanse van zo'n 55 jaar oud die haar huis simpelweg als hostel en tripplek gebruikte. Ze kwam over als een spiritueel persoon die door overmatig koken met magische champignons een beetje in haar eigen wereld verloren was. Desalniettemin maakte ze een pot thee met verse takken kamille erin die om de hoek geplukt waren, heerlijk! Er wordt een emmer met Mezcal neergezet. Mazcal is een streekvariant op Tequilla wat uit latere ervaringen soms rare invloeden op de consumeerder kan hebben. Het goedje werd in bescheidde maten in de thee geschonken waardoor iedereen een fijn slaapmutsje kon opzetten.

We gaan uiteindelijk om 4 uur naar boven om in een gigantisch bed in slaap te vallen. Het bed was omringd door ramen waardoor de mooiste sterrenzee vanuit het droomcentrum zichtbaar werd . S'ochtends worden we wakker met een ongelofelijk uitzicht op de onderliggende gebergten (foto: SanJose View). Na ontwakening vrijwel meteen met zijn allen naar een plaatselijk restaurant waar we gezamelijk de meest ranzig denkbare paddestoelenthee naar binnen werken. Het plan was de natuur in te lopen. Echter, alles en iedereen is een uniek exemplaar opzich, zo ook een paddestoel! T.o.v. de paddestoelen in Amsterdam waren deze ietswat sterker. Na ons ontbijtthee-tje op de weg terug naar Casa Catalina voelden we al dat het lopen zwaar werd. Hetgeen mij verbaasde want ik bleef tot nu toe altijd erg bewegelijk op paddo's. Bij Catalina aangekomen kon ik persoonlijk alleen nog maar als een lap vlees op de grond liggen! Beetje lullig toen Catalina vervolgens over ons heen moest stappen doordat we in haar loopweg lagen. Gelukkig waren er in het verleden meer mensen in die situatie over haar heen gestapt en was dit verder ok.

Om me heen hoorde ik dat iedereen redelijk actief aan het rondlopen was en ik begon me een beetje zorgen te maken. Ik lag daar knockout op de vloer! Met mijn ogen dicht zag ik de vreemdste dingen aan de binnenzijde van mijn oogleden. Ik was totaal verbaast van het hevige effect dat ik nog niet eerder ervaren had. Ik zocht een plekje alleen voor mijzelf om tot rust te komen. Onderweg naar dit plekje kwam ik een houten hond tegen (foto: WoodenDog). Een half uur voelde ik me totaal verloren en probeerde me te concentreren op het feit dat de werking van de vreemde stof in mijn hersenen binnen 6 uur uitgewerkt zou zijn. Later bleek dat deze verlorenheid me een grote les zou leren. Toen ik na dit half uur concludeerde dat het nog steeds heviger werd ging ik hulp zoeken bij Ruth. Zij was de enige die niet zo dol op zwarte thee was en vormde op dit moment iemand die we, A Real Person, noemden. Ik vroeg haar om wat eten en drinken wat ze direct bracht, ook vond ik Nicolas die ongeveer in dezelfde staat was als ik. Vanaf dit moment vond ik steun bij Nicolas en hij bij mij. Samen gingen we door de diepe dalen en gevoelens van euforie die elkaar opvolgden als een golfbeweging. Het is ongelofelijk hoeveel emotie je voelt tijdens zo'n ervaring. Toen de rest terugkwam was de groep weer compleet. Er was 1 groot leerpunt van de hele situatie, in de verlorenheid was het besef dat het samenzijn met anderen zo ontzettend belangrijk is en dat dit je door de diepste dieptes kan trekken. Het besef dat er niets anders is in het leven dan emotie is primair op dit moment omdat je veel dichter bij je onderbewustzijn staat en emoties veel sterker ervaart. Natuurlijk zijn er ingredienten zoals je omgeving, bezigheden, mensen, misschien geld maar uiteindelijk is het enige uiteindelijk belangrijke product jou emotie, wat je daarmee doet en of je de juiste ingredienten weet te kiezen! Het geheel eindigde in een ontdekkingstocht door de natuur (foto: Hanging In Trees) en uiteindelijk een diepzinnig gesprek. Het mooie van paddestoelen is dat het iets is dat je hoogtens 1 keer per jaar doet en dat de ervaring vrijwel altijd door iedereen als verrijkend gezien wordt. Een van de vele cadeautjes van de natuur! S'avonds terwijl Catalina voor ons kookte waren we uitgeput maar uitgeput (foto: VoldaanUitgeput) om de volgende dag weer de gewone wereld met "echte mensen" in te stappen. Vervolgens opweg naar Oaxaca voor een tweedaags feest Dias des Mortes!

In Oaxaca aangekomen vinden we wederom een leuk Hostel genaamd Magic Hostel, erg toepasselijk na onze laatste ervaringen in San Jose. Fijn hostel, s'ochtends onbeperkt vers fruit als ontbijt overdag de 1 na grootste boom ter wereld bekenen en s'avonds naar Dia de Morte. Echt absurt hoe ontzettend groot die boom is, paar duizend jaar uit, 52 meter stamomtrek en 600.000 kilo zwaar!! (foto: BigAssTree1+2) Het vreemdste is dat het ding midden in de stad staat en niet ergens diep in de jungle. In Mexico draait het op de dag van doden allemaal om diegenen die ons verlaten hebben om hun leven na de dood te genieten. Om te vieren dat zij daar nu met een cocktail in de hand vanaf de wolkjes met een helderblauwe lucht naar beneden aanschouwen hoe wij vervolgens weer een excuus hebben gevonden om een feestje te vieren. Ondanks dat ik de zienswijze van het leven na de dood niet echt deel vind ik het ondanks dat ook excuus genoeg om op een kerkhof uit mijn dak te gaan. Best apart maar heeft wel iets moois. Don't worry about the dead, be happy and consume yourself fat! (foto: DiasDeMorte)

(Als je geen zin heb in het lezen van een poging tot diepzinnig gebrabbel moet je de volgende allinea maar ff overslaan!)

Best wat gesprekken/discussies gehad met Ruth over het geloof. Zij is redelijk streng katholiek en bewaard zelfs 1 van de meest voldoenende bezigheden tot na het huwelijk! Heb me de laatste maand redelijk verdiept in het onderwerp door twee boeken te lezen, 1 over de geschiedenis van het geloof en de ander over de wereldgeschiedenis van in mijn ogen realisten. Wel sta ik echt versteld van het totaalpakket van psychologisch perfect onderbouwde verklaringen van alle vragen die een mens zich in het leven kan stellen. Vragen die veel antwoorden geven die een niet gelovig persoon zich alleen eigen kan maken door zich te verdiepen in literatuur over levensvisies en filosofie. Ondanks mijn redelijk resolute mening over het geloof heb ik nu wel meer respect gekregen voor het onderwerp in het algemeen. Uiteindelijk na tal van gesprekken komen we tot de conclusie dat onze beide geloven uiteindelijk op hetzelfde neerkomen. Het draait allemaal om het ontvangen en geven van emoties en het doorlopen van een groot pad van leermomenten om op het laatste moment met een voldaan gevoel zonder spijt terug te kijken naar wat gepasseerd is. Ieder heeft zijn eigen realtiteit dus niets is absolute waarheid maar het grootste verschil (in mijn ogen) is dat het geloof een bepaalde afhankelijkheid creert van God. De politiek van de middeleeuwen geeft je een voorgeschreven pad dat je zult ondekken in de jaren. Een manier van kijken wordt je als het ware voorgeschreven. Zelf kan ik echter in niets anders geloven dan ervaringen en wijsheden die ik mezelf eigen gemaakt heb en waarvoor ik bewust zelf voor heb gekozen. Door de keuzes die je met overtuiging in je leven maakt creer je je eigen pad, uiteindelijk ben je zelf verantwoordelijk voor alles dat geschied. Ik zou het niet anders willen zien, juist die controle over mijn eigen leven en fouten geeft me een houvast, verantwoordelijkheid en zelfstandigheid die ik niet zou willen missen. Als iemand anders de touwtjes in handen heeft zou ik me een afhankelijk poppetje voelen, een slachtoffer van wat er met me gebeurt.

Een ander groot onderwerp in het geloof het hiernamaals. De hemel de hel! Onderzoek wijst uit dat er taloze verklaringen zijn van bijna dood ervaringen! Deze verklaringen zijn allen redelijk overeenkomstig. Wanneer echter iedereen zijn eigen realiteit creert is het niet onlogisch dat we op het moment van heengaan een gigantische stoot adrealine en serotinine tegen de pijn door onze kop geschoten krijgen. Deze stoffen kunnen vervolgens de meest realistische weergave geven van datgene wat je zou willen zien en wat je in het leven verteld is dat er gebeurd tijdens het sterven. Hoe dan ook, wat is beter? Je leven aardse lessen leren om uiteindelijk naar een nog mooiere plek te gaan of beseffen dat er na dit leven niet concreet aanwijsbaars is en dat je er nu het beste van moet maken? Voor mij geld het laatste, hoe graag ik ook zou willen dat er hierna nog een mooier iets te wachten staat leef ik liever naar de dingen waarvan ik zeker weet dat ze bestaan. Uiteindelijk creert dat weer de vraag voor mij of ik dan het grootste deel van mijn leven 40 uur moet werken wanneer er ook andere keuzes zijn! Uiteindelijk komt het maar op een ding neer en dat zijn die keuzes die je maakt! De keuze te geloven in datgene waar jij voor kiest het als jou realiteit te zien.

(Einde poging tot diepzinnig gebrabbel!)

Back to reality zoals hij in de laatste weken is verlopen! Na Dia de Mortes zijn we richting San Cristobal gegaan. Een tien uur lange busrit moest hieraan vooraf gaan. Een van Oostenrijkse vrienden in de groep wilde de busrit wat opvrolijken door een fles Mezcal mee te nemen in de bus. Het grootste deel van de bus had al een natuurlijk slaapmutsje opgezet. Lukas echter dronk een halve fles Mezcal leeg zonder dat de bus een toilet aanbood. Dat is echt absurd en dat was te merken ook. Het enige wat de man nog kon uitbrengen was TOILET PARA MI...... STOP FOR TOILET NOW.... SIIII.... SIIIII. Uiteindelijk stopte de chauffeur en stond Lukas op, echter was hij zo verdoofd dat hij verder geen stap meer zette. Hulpeloos als een klein kind stak hij een hand in de lucht in mijn richting en ik kon hem vervolgens op mijn schouders door de hele bus tillen. De volgende ochtend werd hij nog steeds dronken wakker. Ik was in de nacht kotsmisselijk geworden doordat ik iets verkeerd had gegeten en gedronken. Ook was het een te slechte bus was met een te snelle coureur in te kronkeligge bergweggetjes. Na een helse dag lag ik eindelijk na een paar uur slapen half wakker in bed in het Magic Hostel. Een tien minuten later stond ik deels opgeknapt door een stevige adrealinestoot tussen tien Mexicaanse agenten in die onze vingers besnuffelden om te ruiken of we wiet hadden gerookt.

Terwijl ik in bed lag hoorde ik een harde klap van een deur, daarna hard geschreeuw, geklets van zwaarden (masjetties), gebonk op deuren, rennende en gillende mensen en uiteindelijk mijn vrienden die de kamer in kwamen stormen en de deur achter zich dicht klapten en barricardeerden.

Een van de medewerkers van het hostel had een vrije dag en had zichzelf ondergedompeld in de Mezcal. Toen hij de huilend de binnenplaats inkwam vloog hij direct zonder aanleiding een andere medewerker aan en overspoelde hem met ongewenst lichamelijk contact. Twee grote Amerikaanse dudes trokken hem van de wat kleinere jongen af waarop de Mexicano een onverwachte reactie gaf. Hij rende naar de kassa en pakte daar een masjettie vandaan. Een masjettie is een hakmes om in de jungle de planten weg te tjoppen of cocusnoten open te splijten. Met een beetje fantasie of Mezcal kun je hier echter tal van variaties op bedenken. Gewapend met de masjettie ging zijn weg richting de twee jongens die hem eerder hadden belet zijn een van zijn eigen vrienden te belagen. In plaats van een bedankje sloeg het mes tegen alles wat hij op zijn tocht tegen kwam. Dit creerde voor mij het geluid van een echt zwaardgevecht. Toen vervolgens de Amerikaanse jongens veilig in een kamer schuilden keerde de doorgedraaide vreemdeling zich weer tot de andere medewerker die hij wederom als vanzelfsprekend belaagde. Hij stond een moment met een hand om de nek van de jongen tegen de muur en in de andere hand de masjetti opgeheven om uit te halen. Gelukkig koos hij om de het mes los te laten en de jongen met zijn vuisten onder handen te nemen. Op dit moment was een van de Amerikanen dapper genoeg om de masjettie weg te pakken en te verstoppen.

Op dit moment waren mijn dormitoriogenoten onze kamer ingevlucht. Een van hen keek door het raam naar wat er zich op de binnenplaats afspeelde. Zijn commentaar was lichtelijk humoristisch: "He's kicking the little guys ass again!..... The little guy runs away!...... He following, ohhh noo... he's got a bottle!...... (sound: tinkeletinkeleting) He doesn't have a bottle anymore!...... Shit, he's got a big rock!.... (sound: bonk pedunk tik tik tik) He doesn't have a rock anymore!..... Yes!!He running outside!" Hierna konden we de deur openen en zagen we dat de politie was gearriveerd. De rust keerde terug maar iedereen bleef hyper van de stoot stoffen die door onze lichamen gierden. Even later beschuldigde de Masjettie Master dat we wiet aan het roken waren (iets wat daar de normaalste illegale zaak was maargoed) om zijn gedrag goed te kletsen. Nu verkeerden we in de situatie dat hij alles bij elkaar stond te liegen en wij alleen maar "El es loco, el es loco! Arrestas, arrestas!" Ons beste spaans was niet best genoeg en een half uur later werden we vrij plotseling weer achtergelaten met M&M (Masjettie Master).

Magic Hostel werd tot Masjet Hostel gedoopt en dat was reden genoeg om te verhuizen maar niet voordat we ons geld voor die nacht terug hadden. Echter was de kassa op mysterieuze wijze leeggehaald! Het mooiste was dat er maar een partij was die dit mogelijk gedaan zou kunnen hebben. Weleens van corrupte agenten gehoord? Ineens snapten we dat waarom de agenten opeens zo plots waren vertrokken, klootzakken! Ondertussen kreeg M&M een nieuwe woede aanval en stormde naar buiten waar the little guy zich bevond! Hij smeet de glazen deur dicht waarbij deze in duizend stukken uiteenknalde. Omdat hij ook zonder dat M&M een masjetti had niet tegen hem opgewassen was besloten we naar buiten te stormen om de kleine te helpen. Toen ik weer zag hoe the little guy in elkaar geslagen werd het me te veel. Ik kon er twee dagen niet meer door praten maar ik schreeuwde zo hard een aantal onzedelijke dingen tegen die ontzettende P... D. M.... dat hij na hem van hem los te trekken zich geschrokken terugtrok in het hostel. Alles leek opgelost totdat we bedachten dat Maja, een vriendin van ons, nog binnen was! Ik bedacht me dat hij vast nog wel ergens een masjettie wist te vinden en nam zo'n 50 meter afstand voor als hij gewapend de deur uitkwam. De rest wachtte wat dichter bij de deur. Een hele lastige situatie, ik kon niets doen want hij zou het zeker op mij gemunt hebben door het voorafgaande. Gelukkig kwam Maja een zo'n tien seconden later de deur uit en konden we op zoek gaan naar een volgend hostel.

De volgende ochtend bleek the little guy ook in ons hostel te slapen en toen ik een uur later na ontbijt in het hostel terugkwam zag ik tot mijn verbasing M&M in bij de bali staan. Hij bleek zich vrijwel niets van de voorafgaande avond te herrinneren en kwam zijn excuses aanbieden aan little guy! Toen hij weg was hebben we het verzoek gedaan M&M niet meer binnen te laten omdat we anders zouden vertrekken. We hebben M&M hierna gelukkig nooit meer wedergezien!

Onderweg naar Guatamala nu, heb de rest van de groep achtergelaten om weer wat meer avontuur in mijn eentje op te zoeken, voelt erg goed. Als ik niet op mijn kaart had hoeven wachten had ik dit eerder gedaan! De wijde wereld in....

Zo, dat was dan weer een aflevering van de wilde verhalen van Rubio in Mexico! Respect voor diegenen die het in zijn totaal gelezen hebben. Momenteel zit ik in een klein stadje in de jungle (Palengue) waar prachtige waterbronnen en ruines te zien zijn! Het 1ste wilde jungle geluid wat we hoorden was een gejetlagde kip die bij ons s'nachts op 8 uur s'ochtends Nederlandse tijd zijn ochtendritueel uitkraande. Mijn pinpas is nu eindelijk in Puerto Condido aangekomen en ik wacht nu hier totdat er wat mensen deze richting opkomen die de kaart vervolgens mee kunnen nemen. Opsturen is jammergenoeg geen optie! Ik wacht geduldig op reacties van het thuisfront zodat ik op de hoogte gehouden word van de highlights in jullie avonturen in het dagelijks leven!

De warmste jungle groeten van een van de Bosjes.

Omdat ik niet iedereen ongevraagt wilde platgooien met euforische gelukzalige verhalen heb ik maar dit weblogje opgesteld. Op deze manier kunnen de echte dapperen onder jullie mijn afwezigheid wat verzachten door op deze site te kijken. Excuus voor de JorCreations kop maar achteraf kan ik mijn cv en portfolio mooi op deze site zetten en excuses voor spelling, heb geen spellingscontrole!

Maargoed, mooie verhalen (deels gecensureerd )over wat er op een ander wereldcontinent in een ander leven allemaal de revu passeert. Ik zal bij het begin beginnen. Zondagochtend is het eindelijk zover, het vliegtuig staat klaar. Motoren draaien warm om me naar de andere kant van de wereld te verplaatsen. Douwe, Luuc en vaders zouden de ingredienten zijn die mijn vertrek zouden inleiden. Ondanks dat ik niemand concreet had uitgenodigd was ik toch wel blij dat op zondagmorgen deze drie fijne mensen er waren. Om de vijf minuten werd ik door verscheidene andere fijne mensen gebeld die onverhoopt afwezigheid moesten afgeven. Na oprechte gelukswensen en ophangen bleken ze allemaal al op Schiphol te zijn op zoek naar mij en koffie! Gezamelijk ontwakenend van een lange nacht kreeg ik na andere vette cadeaus nu ook nog een totaal voor mij op maat gemaakt boekje. Het boekje bevatte foto's, een verhaaltje van iederen en schrijfruimte voor de belangrijkste onderwerpen tijdens zo'n reis. Menig man heeft op reis met jaloezie naar dit boekje gekeken onder de reactie, "Wow, jij moet echt toffe vrienden hebben!" Ze kwamen helemaal naar Schiphol enkel om hun armen in de lucht te plaatsen om deze vervolgens ritmies heen en weer te waggelen. Allemaal voor mij, te gek! Na dit afscheid door negen onverwachte te brakke toppers de douane overgegaan.

Tijdens de laatste weken voor vertrek was er te veel drukte en gezelligheid om te beseffen dat ik een half jaar ultieme vrijheid tegemoet ging. Met elke stap die ik richting het vliegtuig deed groeide het euforische gevoel van totale vrijheid. Bescheiden kreetjes van geluk ontsnappen mijn bescheidenheid terwijl ik tien minuten lang met kippenvel door de vliegveldhallen huppel.

Terwijl ik zo'n 18 uur later Mexico City binnenvlieg gaat de zon daar net onder. Ik zit naast twee Mexicaanse dames die me de laatste uren totaal hebben ingelicht over alle hot en not spots van de grootste stad van de wereld. Ik zie een redelijke vlek van stadlicht en vraag onbenullig of dit Mexico City is. Mijn Mexicaanse vriendinnetjes beginnen te lachen en toen ik vijf minuten later tot aan alle horizonzijden van het vliegtuig alleen maar stadslicht zag begreep waarom ik zo grappig was geweest. Amsterdam is echt een gezellig dorpje naast s'werelds grootste tortillafabriek.

Terwijl ik zonder dat ik het door heb in de rij sta voor het inboeken van een vervolgvlucht vraagt een onbekende Philipe me of ik mijn bagage zoek. Philipe bleek een Fransman te zijn die al 6 jaar als een vorst in Mexico City woonde. Tegen de tijd dat we onze bagage hadden en buiten stonden was het 11 uur. Ik vertelde Philipe dat ik de stad in ging om een slaapplaats te vinden en wederom bleek ik grappig te zijn. Er werd me verteld dat het nogal blond was om op dit tijdstip met mijn nog blondere kop over straat te gaan. Als ik geen kennis wilde maken met de vindingrijkheid van Mexicanen geld te bemachtiggen was het slimmer een kamer te verkrijgen in Philipe's grote huis en een eigen sleutel van het huis in mijn broekzak te stoppen. Later bleek dit aanbod een diepere betekkenis te hebben!

We werden opgehaald door een goede vriend die ons naar een huis bracht dat er op het eerste gezicht uitzag als een monniken klooster. Alles bordeaux rood, heel sfeervol en harmonieus. Een aparte rustgevende sfeer heerste er in het huis dat werd bewoond door drie personen, Philipe, een 27jarige scheikundige student die een kamer bij hem huurde en sinds kort un amigo de Hollanda. Tot 2 uur s'nachts vervolgens wat Tequilla gedronken want dat doen echte mannen nu eenmaal in Mexico. Toen ik de volgende ochtend slaperig mijn ogen opende zag ik twee in geestelijke gewaden geklede verschijningen door mijn kamer lopen. Nog half in droomwereld schoot door mijn hoofd dat ik bij een extreme secte beland was maar in plaats daarvan werd ik onder urenlange prachtige shakragezang ontwaakt voor een nieuwe spannende dag. Philipe bleek naast een buitengewoon gevend persoon ook geloofshistoricus, BFer (Bekende Fransman) te zijn en zelfs 12 jaar van zijn leven in een klooster geleefd te hebben. Voor een tv programma had hij acht jaar de hele wereld over gereisd en had de overtuiging dat alles wat gebeurde in het leven een reden had. Zoals veel geloviggen was er ook voor hem een vooraf vastgelegd pad dat hij zou volgen. Zelf ben ik overtuigd dat het pad dat je loopt bij alles wat je zelf doet en voelt gevormd wordt en dat je hierdoor de gekste dingen naar je toekomen. Zo bleek ik mijn uiterst inspirerende verblijfplaats te danken aan een wat vreemde samenloop van omstandigheden.

Toen Philipe mij op het vliegveld zag was hij lichtelijk geschokt! Precies een jaar geleden op 2 oktober, was zijn neefje op 18 jarige leeftijd onverwachts gestorven. Ik bleek een vrijwel identieke oudere dubbelganger te zijn van de jongen. Hij zag dit als een duidelijk teken dat als gevolg had dat ik een week lang in een vijf sterren hotel verbleef!

Overdag ging ik dagelijks de stad om het me een beetje eigen te maken. Een van de dagen daar naar Tethuocan gegaan, dit zijn de 2 en 3na grootste priamiden in de wereld. Erg indrukwekkend! S'avonds ging ik richting hostel waar ik mensen had om het nachtleven te inspecteren. Mijn salsa ervaringen geven hier echt een kick. Stomverbaasd zijn Mexicaanse vrouwen als een Gringo hun te dans vraagt. Als je dan vervolgens ook nog echt een beetje kunt salsadansen is de verbasing nog groter.

Het Mexicaanse volk is supervriendelijk en behulpzaam. De armoede is wel absurd! Moeders met baby's, ouderen en ernstig gehandicapten die op straat leven. De vervuiling van uitlaatgassen is ongelofelijk, na vier dagen zaten mijn luchtwegen dicht omdat die weigerde aan mijn verblijf mee te werken. Op straat talloze eettentjes waar je ontzettend veel variatie in maaltijden kunt krijgen. Erg lekker maar je gaat er wel hard van . Het kost allemaal niets, de metro kost 15 eurcent om in een uur van de ene naar de andere kant van de stad te komen. Gemiddelde maaltijd met biertje 3 euro, en lekkuh! Erg aantrekkelijk is de originele bevolking van Mexico niet, uitzonderingen daar gelaten natuurlijk.

Terwijl ik in Mexico City zat werd Guatamala overspoeld door regen en modderstromen. Vooral het mooiste en meest bezienswaardige gedeelte werd hard getroffen door de vier orkanen die over de caribische en pacific ocean raaste. Na een week in Mexico city ben ik toch maar naar de kust gegaan waar de regen bijna opgeklaard was. Puerto Escondido was het doel. Een nachtbus geboekt maar net voordat ik wil vertrekken kan ik mijn pinpas niet meer vinden. Dacht dat ik hem in de bankautomaat had laten zitten maar Phillipe zei dat dat niet mogelijk was. Hij zij dat je eerst je geld kreeg en daarna je kaart! Ben nog naar de bank gegaan om het te checken maar die was dicht. Ondanks het feit dat Phillipe al zes jaar in Mexico woont bleek achteraf toch dat eerst je geld gegeven wordt, dan wordt tweemaal gevraagd of je een bonnetje wil. Daarna krijg je je kaart pas. Als je tenminste dan nog niet uit automatisme bent weggelopen omdat je in Nederland na je geld gepakt te hebben klaar bent! Ik weet nu dus wel waar mijn kaart is maar die kaart is echter niet deblokkeerbaar!

Er is een nieuwe kaart onderweg maar dat kan hier maanden duren! Maak nu dus geld over op kennissen hu rekeningen en zij cashen het dan! Hoop wel dat ik binnenkort weer een kaart heb want handig is anders.

Volgende dag toch in de bus richting Puerto, surfmekka van Mexico. Onderweg eerst nog even een boottrip door de lagunas daar in de buurt. Krokodilletje hier en daar en kennis gemaakt met drie leuke luitjes die me naar Hostel Shalom in Puerto meegenomen hebben. Een grote groep individuele mensen kwam daar vrijwel gelijk aan en we zijn daar met zijn allen zo'n twee weken gebleven. Echt supergezellig, hostel met zwembad naast een super mooi strand (foto: Playa Carizaillo). Om de hoek restaurant waar we met een groep van 10 man dagelijks ontbijten en dineren. Dit is zelfs nog goedkoper dan zelf eten halen in de supermercade. Internet cafe om de hoek dus kon daar lekker Skypen met zus, lufster en ouders. Het belangrijkste voor bijna iedereen die daar woont of komt is echt surfen. Ik heb daar dus een plank gekocht om de eerste golven te pakken. De golven in Puerto kunnen echt abnormaal groot worden. Op een van de laatste dagen daar waren we met een groep in het water, de golven waren redelijk. Zo'n 1,5 meter met lichte uitschieters. Het surfen ging lekker die dag totdat er een groep van 5 golven aankwam. De 1ste was groot, de 2de nog wat groter, de vijfde zag er vanaf het water uit als een groot zeemonster dat het op een klein blond goudvisje gemikt had. Terwijl hij dichterbij kwam werd het duidelijk dat hij precies op het punt waar ik zat ging breken (omslaan). Ik besloot niet te duckdiven (met plank onderduiken) maar mijn plank los te laten en er "veilig" onderdoor te duiken. Had al te veel verhalen en beelden gezien van opengesneden benen door de finnen van de planken. Nadat ik boven water kwam en naar mijn plank keek was de helft van mijn plank over. De andere helft had zojuist de beste golf ooit gepakt. Balen, maar het had wel iets om met een gebroken plank het water uit te stappen en de foto is ook wel wat waard (foto: brokenboard).

Na twee weken in Puerto met een groep van zes richting anderen kleinere dorpjes in de buurt gegaan. De samenstelling van de groep is twee Canadese vriendinnen, twee Oostenrijkse gasten een Engelse dame en ik. Na een busreisje en een lift van een auto voor bamboevervoer (foto: bamboevervoer) aangekomen op een idilisch plekje. We werden met onze zware backpacks geleidt naar een donker pad moppernd een berg op. Daar aangekomen keken we over het kleine stadje Mazunte en s'ochtends in daglicht beseften we echt dat we het mooiste uitzicht denkbaar hadden. Drie cabana's naast elkaar met een gigantisch balkon met hangmatten! Het was niet meer dan logisch dat ik een kamer ging delen met de Engelse dame omdat wij bijde solo reizigers waren. De echte bikkels in het vak. Op het moment dat deze niet al te aantrekkelijke dame naast me in het tweepersoonsbed lag had ik maar een grote wens, was Dimitra maar daar op dat moment. Ik heb nog steeds volop contact met haar en bel zelfs elke week een paar uur met haar over Skype! Een romantisere plek dan hier kan ik me niet bedenken dus we hebben elkaar beloofd ooit nog eens in die situatie te verkeren. Wanneer ik terugkom gaat Dimitra weer dansen in Nederland dus kunnen we de draad weer oppakken! Over Skype gesproken, waar blijven al die vrienden van me die thuis een internetconnectie hebben. Download het nou ff en zet me in je lijst, (Jorian_bos)!

Blijf nog even een paar dagen met dit groepje mensen om daarna weer lekker alleen erop uit te gaan. Hoe leuk andere mensen ook zijn het blijft echt het lekkerst op zijn tijd om in je eentje onderweg te zijn, lekker in de bus (of liftend in Pick ups) naar buitenstarend nieuwsgierig naar het volgende plekje waar je uitstapt waar weer een ander avontuur begint. Hoop dat alles lekker gaat met jullie daar in het thuisfront en dat jullie in eventuele reacties ook wat leuke inside information roddels openbaren zodat ik ook een beetje op de hoogte blijf!

Een warme groet uit Mexico!